Rosa Groen
docent, onderzoeker, journalist
Recente Tweets
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Aanspraak met de kleintjes

Als je kleine kinderen hebt, en je je in de openbare ruimte begeeft, krijg je plots hulp aangeboden, anekdotes te horen en ongevraagde adviezen. Je bent met je kleintjes publiek bezit geworden.

In een roman van Sandro Veronesi klaagde een vrouw, dat ze geen positieve aandacht meer kreeg uit haar omgeving sinds haar kinderen vier waren geworden. Ze miste de aanspraak, de aandacht van onbekenden en de glimlach die kleine kinderen op de een of andere manier bij iedereen op het gezicht toverden.


Weg uit de anonimiteit

Als ik met mijn kinderen over straat loop, benaderen onbekenden me steevast met een glimlach, dit komt vaak doordat kinderen ongegeneerd mensen aanstaren. Zelfs als ik ze niet bij me hebt, maar wel een teken van hun afwezigheid meetors (een fietsstoeltje, autostoeltjes etc.) krijg ik meevoelende blikken, een glimlach, een blijk van verwantschap van andere ouders. Hier moest ik in het begin aan wennen. Vrijwillig of niet: ik was weg uit de anonimiteit, ik was ineens van iedereen.


Pannenkoek

Vorige maand zat ik met de jongste van anderhalf in de bus. Op de heenweg kregen we vriendelijke blikken, een zakdoek (ze knoeide nogal met een mandarijn) en een verhaal toen ze bijna op de stopknop drukte.  Het verhaal ging over een Amsterdamse tramchauffeur die toeristen uitschold voor “pannenkoek”- en later pancake – omdat ze aan de noodrem trokken waardoor de tram woest stil kwam te staan. Een grappig verhaal dat ik zonder mijn kleine nooit gehoord zou hebben.


Bemoeizucht

Op de terugweg adviseerde een bemoeizuchtige vrouw mij dat ik beter bij het raam kon zitten, wat ik negeerde, terwijl een man opkeek van een spelletje op zijn telefoon om met de kleine te brabbelen. Van beide passagiers weet ik nu hoe oud hun kinderen zijn en wanneer je (volgens de mevrouw) wel en niet de oudste kunt laten oppassen op de jongste terwijl je van huis bent. Informatie die mij het gevoel geeft ergens deel van uit te maken. Ik hoor erbij.


Zonder zitjes

Onze oudste is nu vier. Dit is het begin van het einde van alle positieve aandacht, als ik Veronesi moet geloven. Ergens bekruipt mij een beklemmend gevoel, anticipeer ik op ontwenningsverschijnselen, omdat straks de onbekenden me anders gaan benaderen. Op mijn fiets in Den Haag, zonder zitjes, kan ik alvast wennen aan dit gevoel. En op andere plekken waar ik met de kleintjes ben, ga ik nog even flink genieten van alle bemoeizucht. Want we doen het blijkbaar niet alleen, ons nageslacht rijp maken voor het echte leven. Door kinderen ben je nooit alleen.

 
 





Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl